Ο πουρές ξέβρασε διαμάντι!

Γυρνώντας σπίτι σήμερα το μεσημέρι είπα να ανοίξω λίγο την τηλεόραση να μου γαργαλάει τα αυτιά μιας και είχα αρκετή δουλίτσα στον υπολογιστή, έτσι για λίγη παρεούλα. Εκείνη την ώρα είχε στο ALTER αποσπάσματα απο τα βραβεία “Πρόσωπα 2008″ και μίλαγαν διάφοροι για την χθεσινή βραδιά απ΄ότι κατάλαβα, κριτικάρωντας τους πάντες και τα πάντα (ως συνήθως) με κεντρικό καλεσμένο σε ένα παράθυρο κάποιον Πρέκα από το “TV έθνος” αν λέω καλά.

Η κουβέντα φούντωνε…εμένα στα παπάρια μου στην κυριολεξία αλλά η γαμημένη συνήθεια του Έλληνα να στήνει αυτί κάπου κάπου δεν θα μπορούσε να μην έχει ποτίσει και μένα.

Κάποια στιγμή το θέμα επικεντρώθηκε στη βράβευση του μέγιστου Θανάση Βέγγου που έλαβε θέση το χθεσινό βράδυ. Εκεί τα παρατάς όλα! “Τι στο διάολο; Πόσες φορές θα έχω την ευκαιρία να δω και ένα σοβαρό πρόσωπο στο TV Blender” σκέφτηκα! Και έτσι παράτησα ότι δραστηριότητες είχα μέχρι εκείνη την στιγμή και κάθησα να παρακολουθήσω την βράβευση του Βέγγου.

Δεν ήξερα τι είχε γίνει αλλά δεν έγινε και κάτι διαφορετικό από αυτό που θα περιμέναμε όλοι από έναν Άνθρωπο με σεμνότητα στη ζωή του, ταπεινό, φιλότιμο, ηθικό, μετριόφρων. Έναν Άνθρωπο με “Άλφα” κεφαλαίο. Σπουδαίο, ευσυγκίνητο και ευαίσθητο, ΜΟΡΦΗ πραγματική και τρανό παράδειγμα για όλους εμάς τους παραδόπιστους και υπερκαταναλωτές, τους αχόρταγους κακομοίρηδες και κατίνους νεοέλληνες, εμάς που συνέχεια θέλουμε θέλουμε θέλουμε και πάλι κλαψουρίζουμε γιατί δεν ευχαριστιόμαστε με τίποτα. Χωμένοι μέσα στον μικρόκοσμό μας αλλάζωντας κάθε λίγο και λιγάκι διάφορα είδη αντικαταθλιπτικών χαπιών διότι δεν κάνουν τίποτα τα προηγούμενα και πάει λέγοντας.

Το μυαλό μου έκανε κύκλους γύρω από το φαινόμενο “Βέγγος”.

Μα ρε πούστη μου… τόσα χρόνια φωνάζει, τόσες ταινίες έχει παίξει και πάντα ο ίδιος καθοδηγητής ενός άλλου τρόπου να αντιλαμβάνεσαι την ίδια τη ζωή! Φωνάζει χρόνια ο Άνθρωπος ρεεεεε!!! Ξυπνάτεεεε!! Δεν περιμέναμε το χθεσινό βράδυ (ή σήμερα το μεσημέρι) για να θαυμάσουμε και να δακρύσουμε με ένα πρόσωπο συνώνυμο της ΖΩΗΣ και της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ! Το ξέραμε…το βλέπαμε, αλλα εμείς γελάγαμε…περνούσαμε ωραία!”Ώραίος ο Θανάσης… γαμώ τους ηθοποιούς” λέγαμε πάντα χωρίς όμως οι περισσότεροι από εμάς να προσπαθήσουμε να αρπάξουμε κάτι από την κουλτούρα και την προσωπικότητά του.

Το σίγουρο είναι πως αν υπάρχει αυτό που λένε “παράδεισος” ο Θανάσης έχει καβατζωμένη την θέση ήδη εκεί! Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία!! Το θέμα είναι να μην φύγει ακόμα…τον χρειαζόμαστε κάποιοι!

Κοιτούσα πως ξεχώριζε ανάμεσα στους χθεσινούς μαϊντανούς της τηλεόρασης και είχα μείνει. Πω πω…! τι λες τώρα δηλαδή; Το πράσινο μέσα στην ξεραϊλα της ερήμου!!!  ΟΑΣΗ! Σαν να ξανακατέβηκε ο Χριστός στη γη ένα πράγμα και να πήγε στα βραβεία! Εκεί που τρως τον συνηθεισμένο σου πουρέ ξαφνικά βρίσκεις διαμάντι και πολλών καρατίων μάλιστα!!! Κανείς δεν μίλησε, ποιός να τολμήσει και τι να πει άλλωστε. Μοναχά χειροκροτούσαν!! Αυτό…τίποτε άλλο! Χειροκροτούσαν και ζήλευαν οι περισσότεροι από εκεί μέσα. Ζήλευαν αυτό που δεν θα αποκτήσουν ποτέ. ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ…ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ…ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και ΑΝΘΡΩΠΙΑ!

Είμαι πολύ περήφανος που τον συνάντησα κάποτε και μάλιστα 2 φορές. Εκεί κατάλαβα ότι είμαι κοινός θνητός. Η μία ήταν στην Κέρκυρα όταν πριν χρόνια είχα πάει για διακοπές με την γυναίκα μου και το παιδί μου και η άλλη (πιτσιρίκος γαρ) στο μοναστηράκι έξω από τον “Θανάση” το διαχρονικό κεμπαπάδικο! Και τις 2 αυτές φορές είχαμε έναν μικρό διάλογο ολίγων δευτερολέπτων. Σοφός και έξυπνος άνθρωπος! Σε κάποια στιγμή μάλιστα είχα την τύχη – έτσι όπως χαριτολογούσαμε – να μου σκάσει και ένα χαμόγελο! Το ίδιο θλιμμένο χαμόγελο που βλέπουμε στα έργα του! Αργότερα…όταν μεγάλωσα και ωρίμασε η σκέψη μου, κατάλαβα τι ζωγράφιζε το χαμόγελο στο πρόσωπο αυτού του ταπεινού ανθρώπου. Το σίγουρο είναι ότι δεν απεικόνιζε μεγαλεία και απολαύσεις αλλά βάσανα και ταλαιπωρίες. Αυτά έτσι για την ιστορία!

Έκλαιγε χθες ο Θανάσης! Και ευχαριστούσε όλο τον κόσμο! Λες και μας έχει υποχρέωση!

Δεν είναι έτσι Άρχοντα!!

Εμείς σου χρωστάμε…εσύ δεν χρωστάς ΤΙΠΟΤΑ… καλέ μου Άνθρωπε, ΤΙΠΟΤΑ απολύτως!! Απλά αν μπορείς και αν θέλεις… συνέχισε με κάθε ευκαιρία που σου δίνεται να μας διδάσκεις ΑΝΘΡΩΠΙΑ! Συνέχισε να “φωνάζεις” τι εστί ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ και ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ, ΕΥΓΕΝΕΙΑ και ΗΘΟΣ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ!! Φώναζε το με όση δύναμη μπορείς. Κάποιοι μπορεί να ακούσουμε. Και αν όχι εμείς…τα παιδιά μας που μεγαλώνουν σε αυτόν τον κωλόκοσμο. Θα στο χρωστάμε μια ζωή καλέ μου Άνθρωπε!!

Να έισαι πάντα καλά!! Γερός και δυνατός!!!

Ένας κοινός θνητός…

“porcupine”

ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΙΣ (1954)